Beginselverklaring

Het Nederlands Centrum voor Diaspora (NCD) is een onafhankelijke, niet-gouvernementele organisatie die streeft naar een ruimhartige opvang voor personen die behoren tot de Nederlandse diaspora. Versoepelde toelatingseisen zouden met name moeten gelden voor groepen die onder dreiging leven, zoals de Afrikaners in Zuid-Afrika. Voor de binnenkomers uit de diaspora blijft het NCD zich inzetten, onder meer bij de maatschappelijke integratie.

Nood onder Afrikaners
Afrikaners wonen al meer dan 350 jaren in Zuid-Afrika, maar zijn door hun historische, culturele en linguïstische achtergrond verwant aan Nederlanders. In 1990 werd het verfoeide apartheidssysteem afgeschaft. De pogingen van de regeringspartij ANC om in de jaren daarna rassendiscriminatie jegens zwarte burgers te bestrijden, hebben de vorm aangenomen van rassendiscriminatie tegen blanken (Johnson, 2016). Tegenwoordig leven er nog bijna drie miljoen Afrikaners in Zuid-Afrika, hun vooruitzichten zijn somber. Velen willen een onzekere toekomst niet afwachten en vertrekken naar het buitenland. Ondanks de verwantschap houdt Nederland haar deuren vrijwel gesloten voor de Afrikaners. Het NCD wil dit veranderen.

Allereerst worden de Afrikaners geconfronteerd met een diep-corrupte regering die talloze rassenwetten heeft ingevoerd. Zo worden blanken gediscrimineerd in zowel de publieke als de private sector; momenteel zijn er maar liefst 117 rassenwetten in werking die hen met name economisch benadelen (Roos, 2015, p. 489). Op dit moment leven in Zuid Afrika meer dan 400.000 Afrikaners onder de armoedegrens, in honderden sloppenwijken verspreid over het land (Burrows, 2016).

De grootste bedreiging voor de Afrikaners is echter moord. Volgens de niet-gouvernementele organisatie Genocide Watch bevindt Zuid-Afrika zich momenteel in fase 6 van een naderende genocide, met Afrikaners als het voornaamste doelwit (Gelernter, 2015), waarbij fase 8 staat voor de uitvoering van de genocide. Als een voorbode gelden de zogeheten plaasmoorde, de tegen Afrikaners gerichte erfaanvallen die gepaard gaan met excessief geweld. Zo worden de slachtoffers voor hun dood vaak verkracht en gemarteld. Ook kinderen worden gruwelijkheden niet gespaard. Gezien het feit dat er weinig diefstal plaatsvindt tijdens de erfaanvallen, duidt dit erop dat de aanvallers niet uit economische motieven handelen, maar uit haat jegens de Afrikaners. Deze ontwikkeling is niet zo vreemd aangezien president Jacob Zuma openlijk een hetze voert, door haatleuzen als “Kill the boer, kill the farmer, we are going to shoot them with machine guns” te scanderen (Genocide Watch, 2013).

Bij de erfaanvallen zijn al duizenden Afrikanerboeren vermoord (Ahlert, 2013). Boer is het meest gevaarlijke beroep in het moderne Zuid-Afrika (Laing, 2015). Mensenrechtenactivisten en -organisaties zoals AfriForum en UNPO vragen al jaren aandacht voor het vraagstuk, maar hun noodkreten leiden nauwelijks tot verbetering. In 2015 startte de Braziliaan Rodrigo Herhaus de Campos een petitie om Afrikaners naar Europa terug te laten keren, gebaseerd op de “Wet op Terugkeer” uit Israël. De petitie werd tienduizenden keren ondertekend en voorgelegd aan de Europese Raad. Het initiatief is een stille dood gestorven.

Het NCD strijdt voor de rechten van de Afrikaners, die wij Nederlanders als broedervolk beschouwen. Al decennialang is Nederland ruimhartig geweest in de opvang van vluchtelingen en asielzoekers uit alle hoeken van de wereld. Desalniettemin laten wij de Afrikaners in de steek.

Dit kan anders. Zie het bovengenoemde voorbeeld van Israël; maar ook Duitsland kent een wet, het Bundesvertriebenengesetz, die zich op het ius sanguinis-beginsel (d.w.z. het afstammingsbeginsel) beroept om het verdreven etnische Duitsers en hun nakomelingen mogelijk te maken zich in Duitsland te vestigen (Bundesvertriebenengesetz, 2016). Om de aan ons verwante Afrikaners een veilige omgeving onder onze bevolking te bieden, moet de Nederlandse politiek overtuigd worden om in Nederland dit beperkt toegepaste beginsel uit te breiden.

Zoals eerder vermeld zijn er sterke historische, culturele en linguïstische overeenkomsten tussen Nederlanders en Afrikaners. Velen van hen zullen na één generatie al volledig zijn opgegaan in de Nederlandse bevolking. Als Nederland zijn steentje wil bijdragen aan de opvang van asielzoekers, zouden de Afrikaners vanuit integratie-oogpunt de meest geschikte groep zijn.

Legale immigratie van Afrikaners biedt ook voordelen. Zij zijn immers de ruggengraat van de Zuid-Afrikaanse economie, en zij zijn zelfstandig alsook ondernemend ingesteld (Reuters, 2012). Hun expertise en doorzettingsvermogen zouden de Nederlandse economie kunnen verrijken en innoveren.

Waar streeft het NCD naar?
– Veiligheid voor de Afrikaners, door hen ruimhartige opvang in Nederland te bieden.
– Versoepelde toelatingseisen bij immigratie van stamverwanten uit de diaspora.
– Steun aan de Afrikaners die naar Nederland komen, met name op de gebieden van wonen en werken.

Hoe wil het NCD deze doelen bereiken?
– Het NCD zal het lot van de Afrikaners onder de publieke aandacht brengen via de tradionele en de nieuwe media.
– Het NCD tracht de politiek te beinvloeden door middel van een lobby-groep.
– Het NCD wil de band tussen Nederlanders en de Afrikanergemeenschap versterken, door voorlichting en bijeenkomsten.

Bibliografie 
Ahlert, A. (2013, maart 10). The Gruesome Reality of Racist South Africa. Opgeroepen op november 25, 2016, van Front Page Mag: http://www.frontpagemag.com/fpm/180781/gruesome-reality-racist-south-africa-arnold-ahlert

Roos, M. (2015). Constitutioneel Hof van Zuid-Afrika. Johannesburg: Bibliotheca Africana Formicae.

Bundesministerium der Justiz und für Verbraucherschutz (2015, november 2015). Gesetz über die Angelegenheiten der Vertriebenen und Flüchtlinge (Bundesvertriebenengesetz – BVFG). Opgeroepen op 28 november 2016, van Gesetze im Internet: http://www.gesetze-im-internet.de/bvfg/index.html

Burrows, T. (2016, februari 24). The ‘WHITE squatter camps’ of South Africa: Shanty towns built after the fall of Apartheid are now home to hundreds of families. Opgeroepen op 24 november, 2016, van Daily Mail: http://www.dailymail.co.uk/news/article-3462336/The-white-squatter-camps-South-Africa-home-hundreds-families-enduring-terrible-poverty-blame-fall-Apartheid.html

Gelernter, J. (2015, februari 7). White South Africans are in grave danger; there may be a solution. Opgeroepen op november 25, 2016, van National Review: http://www.nationalreview.com/article/398136/end-south-africa-josh-gelernter

Genocide Watch. (2013, oktober 14). South Africa. Opgeroepen op november 25, 2016, van Genocide Watch: http://www.genocidewatch.org/southafrica.html

Johnson, R.W. (2016, december 26). RW Johnson: Why Zuma’s ANC turning to racism, fuelling anti-white rhetoric. Opgeroepen op december 26, 2016, van BizNews: http://www.biznews.com/thought-leaders/2016/12/26/rw-johnson-why-zumas-anc-turning-to-racism-fuelling-anti-white-rhetoric/

Laing, A. (2015, januari 16). Farm work is South Africa’s ‘most dangerous occupation’. Opgeroepen op november 25, 2016, van Telegraph: http://www.telegraph.co.uk/news/worldnews/africaandindianocean/southafrica/11351055/Farm-work-is-South-Africas-most-dangerous-occupation.html

Reuters. (2012, juni 28). Whites ‘control most of economy’ in South Africa. Opgeroepen op november 25, 2016, van Independent: http://www.independent.co.uk/news/world/africa/whites-control-most-of-economy-in-south-africa-7893592.html

UNPO. (2015, februari 11). Afrikaner. Opgeroepen op november 24, 2016, van Unrepresented Nations and Peoples Organization: http://unpo.org/members/8148